Lasse Braun

78, Rome, 16 februari, complicaties van diabetes

In Frans Algerije geboren Italiaans pornoregisseur en -producent, pseudoniem van Alberto Ferro, soms opererend onder andere namen: Stuart Falcon, Charles de Rossi, Al Harvey enz. Diplomatenzoon studeerde af in internationaal recht (Milaan, 1963) en was voorbestemd voor een diplomatieke carrière. Zijn verdediging van libertijnse waarden viel echter niet in goede aarde bij de Italiaanse autoriteiten. Een Deens parlementslid liet wel zijn doctoraalscriptie vertalen en zo droeg Ferro bij aan de legalisatie van pornografie in Denemarken (1969). Na eerste ervaringen met het zelf maken van pornofilms, vanaf 1961 in Spanje en Frankrijk, leerde hij technische vaardigheden in Zweden en begon een kleine studio in Kopenhagen. Twee jaar later, begin jaren 70 vestigde hij zich als Lasse Braun in Nederland, kocht een oude vleesfabriek in Breda en begon daar de productie van een lange reeks softcore, die internationaal wel werd benoemd als ‘porno chic’. Locaties (bij voorbeeld kasteel Groeneveld in Baarn of een Amsterdamse galerie), aankleding en props suggereerden luxe en lust, de feitelijke daad was meer bijzaak. Brauns grootste hit French Blue (1974) bevatte meerdere korte films, ook van andere (anonieme) regisseurs en een geanimeerde pre-creditsscène van de antisemitische en anticlericale Franse tekenaar Siné.

De film draaide in niet-gespecialiseerde bioscopen, zoals een half jaar in een zaal van City, Amsterdam. Dat was mede de aanleiding voor minister van Justitie Dries van Agt (CDA) om de strafbaarheid van pornofilms tijdelijk aan te scherpen. Braun werkte veel met dezelfde actrices (de Duits-Amerikaanse Brigitte Maier, de voluptueuze Nathalie Morin en de eveneens Franse Catherine Ringer) en ook soms met muziek van de Duitse elektronische componist Klaus Schulze.

Andere films onder meer Sensations (1975), Love Inferno (1977), Body Love (1977) en verschillende compilaties. Onder de naam van Stuart regisseerde hij The Happy Necrophiliacs in de eveneens in de gewone bioscoop uitgebrachte episodenfilm Wet Dreams (1974). Zelf is hij als figurant te zien in een ander segment van dezelfde film, Nicholas Rays The Janitor. Ook maakte hij een groot aantal zogeheten ‘ loops’, doorlopende hardcore van tien minuten, vooral bedoeld voor Amerikaanse peepshowautomaten. Veel van Brauns werk is verloren gegaan, vernietigd uit angst voor veroordelingen. Hij is de hoofdpersoon van de documentaire I, the King of Porn – The Adventurous Life of Lasse Braun (Thorsten Schütte, 2003).
MALCOMXXX - LASSE BRAUN from shootv on Vimeo.

Alan Howard

77, Londen-Hampstead, 14 februari, longontsteking

Engels acteur, voluit Alan Mackenzie Howard. Zoon van komisch acteur Arthur Howard, neef van steracteur Leslie Howard. Vooraanstaand toneelspeler, vooral bij de Royal Shakespeare Company. Enkele filmrollen, bij voorbeeld als Michael in The Cook, the Thief, His Wife and Her Lover (Peter Greenaway, 1989) en als de stem van de Ring in de trilogie naar The Lord of the Rings/In de ban van de ring (Peter Jackson, 2001-03). Filmdebuut met rolletje in Victim (Basil Dearden, 1961). Voorts onder meer The V.I.P.s (Anthony Asquith, 1963), The Americanization of Emily (Arthur Hiller, 1964), The Heroes of Telemark (Anthony Mann, 1965), als dominee in Work Is a 4-Letter Word (Peter Hall, 1968), Oxford Blues (Robert Boris, 1984), de tv-serie A Perfect Spy (1987), als Oliver Cromwell in The Return of the Musketeers (Richard Lester, 1989), Strapless (David Hare, 1989), Dakota Road (Nick Ward, 1993), The Secret Rapture (geschreven door Hare; Howard Davies, 1993), als God in de korte film Soup (George Tiffin, 1996) en de miniserie Parade’s End (Susanna White, 2012). Getrouwd met journaliste Sally Beauman.

Louis Jourdan

93, Beverly Hills, 14 februari, natuurlijke dood

Frans acteur, pseudoniem van Louis Robert Gendre. Laatste van de grote Franse charmeurs in Hollywood. Zoon van een hotelmanager in Marseille en Cannes, nam de naam van zijn moeder aan. Maakte zijn filmdebuut in Le corsaire (Marc Allégret, 1939) en maakte snel furore in een aantal tijdens de oorlog vervaardigde films: La comédie du bonheur (Marcel l’Herbier, 1940), Premier rendez-vous (Henri Decoin, 1941), als clown in Parade en 7 nuits (Allégret, 1941),

L’arlésienne (Allégret, 1942), La belle aventure/De ontvoerde bruid (Allégret, 1942), Les petites du Quai aux Fleurs (Allégret, 1944), Félicie Nanteuil (Allégret, 1944) en als Rodolfo in La vie de bohème (L’Herbier, 1945). Vrij snel na de bevrijding werd Jourdan als jeune premier gescout door David O. Selznick, die hem een rol gaf als louche getuige in de rechtbankfilm The Paradine Case (Alfred Hitchcock, 1947). Aansluitend speelde hij de rol van een Weense concertpianist, die zich de liefde van Joan Fontaine pas realiseert na haar dood, in het schitterende melodrama Letter from an Unknown Woman (Max Ophüls, 1948).
Vervolgens in No Minor Vices (Lewis Milestone, 1949), Madame Bovary (Vincente Minnelli, 1949), Bird of Paradise (Delmer Daves, 1951), Anne of the Indies/De Vrijbuitster der Antillen (Jacques Tourneur, 1951), The Happy Time (Richard Fleischer, 1952), in vier verschillende rollen, weer tegenover Fontaine, in het Brits-Spaanse Decameron Nights (Hugo Fregonese, 1953), even terug in Frankrijk in Rue de l’ Estrapade (Jacques Becker, 1953), als Italiaanse prins in Three Coins in the Fountain (Jean Negulesco, 1954), tegenover Grace Kelly in The Swan (Charles Vidor, 1956), tegenover Doris Day in Julie (Andrew L.  Stone, 1956), tegenover Brigitte Bardot in La mariée est trop belle/Her Bridal Night (Pierre Gaspard-Huit, 1956), top-billed in het Franse Escapade (Ralph Habib, 1957) en het Engelse Dangerous Exile (Brian Desmond Hurst, 1958). Daarna speelde en zong Jourdan zijn beroemdste rol, van een playboy in de laatste grote MGM-musical van de Arthur Freed-unit, Gigi (Minnelli, 1958). De film won negen Oscars uit negen nominaties, maar geen enkele voor een acteur, zoals Jourdans landgenoten Leslie Caron en Maurice Chevalier. Wel won het door Jourdan zelf gezongen liedje Gigi een Oscar.
Daarna een bijrol in The Best of Everything (Negulesco, 1959), tegenover Chevalier, Frank Sinatra en Shirley MacLaine in Can-Can (Walter Lang, 1960), top-billed in het peplum-drama Le vergini di Roma/Amazons of Rome (Carlo Ludovico Bragaglia, Vittorio Cottafavi en Peter O’Cord, 1961), Le comte de Monte Cristo (top-billed; Claude Autant-Lara, 1961), Il disordine/Disorder (top-billed; Franco Brusati, 1962), Leviathan/Dark Journey (top-billed; Léonard Keigel, 1962), Mathias Sandorf (top-billed; Georges Lampin, 1963), The V.I.P.s (Anthony Asquith, 1963), als de verteller in de grootste Nederlandse bioscoophit aller tijden, Irma la Douce (Billy Wilder, 1963), Made in Paris (Boris Sagal, 1966), tegenover Gina Lollobrigida in Les sultans (Jean Delannoy, 1966), Peau d’espion/In de huid van een ander (top-billed; Édouard Molinaro, 1967), als kardinaal in Cervantes (Vincent Sherman, 1967), de Feydeau-verfilming A Flea in Her Ear (Jacques Charon, 1968), de tv-film Run a Crooked Mile (top-billed; Gene Levitt, 1969), als Siciliaanse prins in Silver Bears (Ivan Passer, 1978), top-billed in Swamp Thing (Wes Craven, 1982), als Bondschurk Kamal Khan in Octopussy (John Glen, 1983),
top-billed in het Australische Double Deal (Brian Kavanagh, 1983), Grand Larceny (Jeannot Szwarc, 1987), Escuadrón (José Antonio de la Loma, 1988), The Return of Swamp Thing (top-billed; Jim Wynorski, 1989) en Year of the Comet (Peter Yates, 1992). Woonde sindsdien in Zuid-Frankrijk, maar overwinterde in zijn huis in Beverly Hills.

Ricardo Palacios

74, Madrid, 11 februari, hartfalen

Spaans bijrolacteur, geboren als Ricardo López-Nuño Díez. Afkomstig uit het Noord-Spaanse gewest Cantabrië. Na debuut onder zijn geboortenaam in de muzikale komedie Tengo 17 años (José Maria Forqué, 1964) vooral te zien in (internationale) actiefilms, waaronder menige paella- en spaghettiwestern. Zo was Palacios te zien als barkeeper in Per qualche dollaro in piu’/For a Few Dollars More (Sergio Leone, 1965), Il buono, il brutto, il cattivo/The Good, The Bad and The Ugly (Leone, 1966) en I giorni dell’ira/Day of Anger (Tonino Valerii, 1967). Ook in bij voorbeeld Cartes sur table/Attack of the Robots (tegenover Eddie Constantine; Jesús Franco, 1966), als eunuch in A Funny Thing Happened on the Way to the Forum (Richard Lester, 1966), als cipier in Return of the Seven (Burt Kennedy, 1966), El precio de un hombre/The Bounty Killer/Doders van het westen (Eugenio Martín, 1967), Joe l’implacabile/Dynamite Joe (Anthony M. Dawson alias Antonio Margheriti, 1967),

Cervantes (Vincent Sherman, 1967), The Blood of Fu Manchu/Fu-Manchú y el beso de la muerte (Franco, 1968), Corri uomo corri/Run Man Run (Sergio Sollima, 1968), als conducteur in Once upon a Time in the West/C’era una volta il West (Leone, 1968), La battaglia dell’ultimo panzer/Battle of the Last Panzer (José Luis Merino, 1969), El Condor (John Guillermin, 1970), Black Beauty (James Hill, 1971), The Horsemen (John Frankenheimer, 1971), Captain Apache (Alexander Singer, 1971), Soleil rouge/Red Sun (Terence Young, 1971), La folie des grandeurs (Gérard Oury, 1971), El hombre de Río Malo/Bad Man’s River (Martín, 1971), Un hombre llamado Noon/A Man Called Noon (Peter Collinson, 1973),  El Kárate, el Colt y el Impostor/Blood Money (Margheriti, 1974), The Spikes Gang (Richard Fleischer, 1974), The Wind and the Lion (John Milius, 1975), Il richiamo del lupo/The Great Adventure (Gianfranco Baldanello, 1975), Take A Hard Ride/La lunga cavalcata (Margheriti, 1975), What Changed Charley Farthing? (Sidney Hayers, 1976), Último deseo (León Klimovsky, 1976), Viaje al Centro de la Tierra/Journey to the Center of the Earth (Juan Piquer Simón, 1977), Fantasma en el Oeste (Margheriti, 1978), El retorno del Hombre Lobo/The Werewolf (Jacinto Molina Alvarez alias Paul Naschy, 1981), de 3D-western Comin’ at Ya! (Ferdinando Baldi, 1981), Black Venus (Claude Mulot, 1983), Camino solitario (Franco, 1984), I sopravvissuti della città morta/The Ark of the Sun God (Margheriti, 1984), Leviatán/Los perros de la muerte/Monster Dog (Clyde Anderson alias Claudio Fragasso, 1984), Juego sucio en Casablanca/Dirty Game in Casablanca (Franco, 1985), El Lute (camina o revienta) (Vicente Aranda, 1987), als naturist in Bajarse al moro (Fernando Colomo, 1989), The Return of the Musketeers (Lester, 1989), tegenover Sylvia Kristel in Hot Blood (Philippe Blot, 1989) en La marcha verde (José Luis García Sánchez, 2002). Schreef en regisseerde twee lange films: de erotische komedie Mi conejo es el mejor/Mijn konijn is het beste (met Franco’s muze Lina Romay; 1982) en de oorlogsklucht Biba la banda! (1987).
Niet te verwarren met de gelijknamige Amerikaanse kickbokser (‘El Gallero’).

Roger Hanin

89, Parijs, 11 februari, ademhalingsproblemen

In Frans Algerije geboren Frans acteur en regisseur, aan zijn moeders naam ontleend pseudoniem van Roger Paul Lévy. Schreef scenario’s onder de naam Antoine Flachot. Voormalig basketballer speelde aanvankelijk vooral harde schurkenrollen, later meer genuanceerde karakters, zoals de commissaris Navarro in de gelijknamige tv-serie (1989-2009). Debuut als cipier in Nous sommes tous des assassins (André Cayatte, 1952). Daarna onder meer als lijfwacht tegenover Eddie Constantine in La môme vert-de-grise/Bitter avontuur (Bernard Borderie, 1953), Série noire (Pierre Foucaud, 1955), Gas-oil (Gilles Grangier, 1955), Vous pigez? (tegenover Constantine; Pierre Chevalier, 1955), Celui qui doit mourir (Jules Dassin, 1957), Escapade (Ralph Habib, 1957), Tamango (John Berry, 1958), La chatte (Henri Decoin, 1958), Sois belle et tais-toi (Marc Allégret, 1958), Le désordre et la nuit (Grangier, 1958), Une balle dans le canon (Charles Gérard en Michel Deville, 1958), Un drôle de dimanche (Allégret, 1958), Ramuntcho (Pierre Schoendoerffer, 1959), de titelrol in La valse du gorille/De gorilla is ontsnapt (Borderie, 1959),

Du rififi chez les femmes (Alex Joffé, 1959), La sentence (Jean Valère, 1959), À bout de souffle (Jean-Luc Godard, 1960), L’ennemi dans l’ombre (top-billed; Gérard, 1960), Rocco e i suoi fratelli/Rocco en zijn broers (Luchino Visconti, 1960), L’affaire d’une nuit (Henri Verneuil, 1960), als Karel de Stoute in Le miracle des loups/Het recht van het zwaard (André Hunebelle, 1961), Les ennemis (top-billed; Édouard Molinaro, 1962), Le gorille a mordu l’archevêque (top-billed, tevens scenario; Maurice Labro, 1962), La marcia su Roma (Dino Risi, 1962), Le tigre aime la chair fraîche (top-billed, tevens scenario; Claude Chabrol, 1964), Corrida pour un espion/Een spion ging door de hel (Labro, 1965), Marie-Chantal contre dr. Kha (Chabrol, 1965), Le tigre se parfume à la dynamite (top-billed, tevens scenario; Chabrol, 1965),
Il gioco delle spie/Bagarre à Bagdad pour X-27 (top-billed; Paolo Bianchini, 1966), The Brides of Fu Manchu (Don Sharp, 1962), Carré de dames pour un as/An Ace and Four Queens/Hartentroef voor Layton (top-billed; Jacques Poitrenaud, 1966), Le solitaire passe à l’attaque/De tijger in Barcelona (top-billed; Habib, 1966), Da Berlino l’apocalisse/Spionnen vechten in Riolen (top-billed; Mario Maffei, 1967), Le canard en fer blanc (top-billed; Poitrenaud, 1967), Las Vegas, 500 milliones/De woestijnratten van Las Vegas (Antonio Isasi-Ismendi, 1968), Le clair de terre (Guy Gilles, 1970), Les aveux les plus doux (Molinaro, 1971), de western The Revengers (Daniel Mann, 1972),  La raison du plus fou (François Reichenbach, 1973), Le concierge (Jean Girault, 1973), Big Guns – Tony Arzenta (Duccio Tessari, 1973), Le sucre (Jacques Rouffio, 1978), Le coup de sirocco (top-billed; Alexandre Arcady, 1979), Certaines nouvelles (Jacques Davila, 1980), Le grand pardon (top-billed; Arcady, 1982),
als de herbergier in Les misérables (Robert Hossein, 1982), La baraka (top-billed; Valère, 1982), Attention! Une femme peut en cacher une autre (top-billed; Georges Lautner, 1983), Le grand carnaval (Arcady, 1983), La galette du roi (Jean-Michel Ribes, 1986), L’étincelle (top-billed; Michel Lang, 1986), Dernier été à Tanger (Arcady, 1987), L’orchestre rouge (Rouffio, 1989), Le grand pardon II (top-billed; Arcady, 1992) en Le nombril du monde (Ariel Zeitoun, 1993). Maakte zijn regiedebuut met de thriller Le protecteur (1974), gevolgd door Le faux-cul (1975), Train d’enfer (1985), La rumba (1987) en Soleil (1997). Lid van de communistische partij ondersteunde in 2007 de presidentscampagne van de liberaal-conservatieve Nicolas Sarkozy. Weduwnaar van producente Christine Gouze-Rénal, de zuster van voormalig (socialistische) First Lady Danielle Mitterrand.

Du Grand pardon à Navarro, retour sur la... door lemondefr

Assia Djebar

78, Parijs, 6 februari, doodsoorzaak onbekend

Algerijns schrijfster en filmmaker, pseudoniem van Fatima-Zohra Imalayen. Feministisch en anti-koloniaal romancière en essayiste van Berber-afkomst. Won de Prix Yourcenar in 1997. Maakte twee films: La Nouba des femmes du Mont Chenoua (1978), winnaar van de FIPRESCI-prijs in Venetië, en de korte documentaire La Zerda ou les chants de l’oubli (1982).

Sinds 2005 lid van de Académie Française, als eerste schrijver uit de Maghreb. Hoogleraar Franse studies aan New York University (vanaf 2001). Ridder in het Legioen van Eer.

Odete Lara

85, Rio de Janeiro, 4 februari, hartaanval

Braziliaans actrice, pseudoniem van Odete Righi Bertoluzzi. Geboren in São Paulo als kind van Italiaanse ouders. Iconisch actrice in de Braziliaanse Cinema Nôvo, dankzij hoofdrollen in films als Boca de ouro (Nelson Pereira dos Santos, 1963),  Noite vazia/Nachtelijk spel (zoals vaak als prostituee; Walter Hugo Khouri, 1964),
O Dragão de Maldade contro o Santo Guerreiro/Antonio das Mortes (Glauber Rocha, 1969), Os herdeiros (Carlos Diegues, 1970) en Câncer (Rocha, 1972). Filmdebuut in Uma certa Lucrécia (Fernando de Barros, 1957). Ook in films als O gato de madame (Agostinho Martins Pereira, 1957), Absolutamente certo (Anselmo Duarte, 1957), Moral em concordata (top-billed; De Barros, 1959), Dona Violante Miranda (De Barros, 1960), het Argentijnse Sábado a la noche, cine (Fernando Ayala, 1960), Na Garganto do Diabo (Khouri, 1960), Cacareco vem aí (Carlos Manga, 1960), Otto Lara Rezende  ou…Bonitinha, mas ordinária/Pretty But Wicked (J.P. de Carvalho alias Billy Davis, 1964), Pão de Açucar/Instant Love (Paul Sylbert, 1964), Copacabana me engana (top-billed; Antonio Carlos da Fontoura, 1968), Em familia (Paulo Porto, 1971), Aventuras com tio Maneco (Flávio Migliaccio, 1971), Vai trabalhar vagabundo (Hugo Carvana, 1973), A rainha diaba (Da Fontoura, 1974), A estrela sobe (Bruno Barreto, 1974), O princípio do prazer (top-billed; Luiz Carlos Lacerda, 1979) en Vai trabalhar vagabundo II (Carvana, 1991). Op vier autobiografische boeken van Lara, die de zelfmoord van haar ouders, haar carrière als blond sekssymbool en haar latere spirituele belevingen als kluizenaar in de bergen achter Rio beschrijven, werd de speelfilm Lara (Ana Maria Magalhães, 2002) gebaseerd.