Pierre Gamet

67, Parijs, 12 januari, natuurlijke dood

 

Frans geluidsman. Toonaangevend geluidsman voor later werk van nouvellevagueveteranen en hun opvolgers. Won vier keer een César: Clair de femme (Costa-Gavras, 1979), Cyrano de Bergerac (Jean-Paul Rappeneau, 1990), Tous les matins du monde (Alain Corneau, 1992) en Le hussard sur le toit (Rappeneau, 1995). Daarnaast nog dertien keer genomineerd: Malevil (Christian de Chalonge, 1981), Les qurantièmes rugissants (De Chalonge, 1982), Fort Saganne (Corneau, 1984), L’amour à mort (Alain Resnais, 1984), Harem (Arthur Joffé, 1985), Jean de Florette (Claude Berri, 1986), Bunker Palace Hôtel (Enki Bilal, 1989), Germinal (Berri, 1993), Le cousin (Corneau, 1997), Amen. (Costa-Gavras, 2002), 8 femmes (François Ozon, 2002), Bon voyage (Rappeneau, 2003) en Ne le dis à personne (Guillaume Canet, 2006).

Geluidsmixerbij een kleine 140 films, te beginnen met Quelque part quelqu’un (Yannick Bellon, 1972). Onder veel meer Le milieu du monde (Alain Tanner, 1974), Pas si méchant que ça (Claude Goretta, 1976), Noroît (Jacques Rivette, 1976), Jonas qui aura 25 ans en l’an 2000 (Tanner, 1976), La dentellière (Goretta, 1977), Repérages (Michel Soutter, 1977), Va voir maman, papa travaille (François Leterrier, 1978), Passe ton bac d’abord (Maurice Pialat, 1978), Messidor (Tanner, 1979), Retour à Marseille (René Allio, 1980), La provinciale (Goretta, 1981), Il faut tuer Birgitt Haas (Laurent Heynemann, 1981), Merry-go-round (Rivette, 1981), La lune dans le caniveau (Jean-Jacques Beineix, 1983), Vivement dimanche! (François Truffaut, 1983),

L’amour par terre (Rivette, 1984), Détective (Jean-Luc Godard, 1985), Manon des Sources (Berri, 1986), Cronaca di una morte annunciata (Francesco Rosi, 1987), Betrayed (Costa-Gavras, 1988), Drôle d’endroit pour une rencontre (François Dupeyron, 1988), Nocturne indien (Corneau, 1989), Music Box (Costa-Gavras, 1989), ‘Merci la vie’ (Bertrand Blier, 1991), Mon père, ce héros (Gérard Lauzier, 1991), 1492: Conquest of Paradise (Ridley Scott, 1992), Una pura formalità (Giuseppe Tornatore, 1994), Two Much (Fernando Trueba, 1995), Mon homme (Blier, 1996), Lucie Aubrac (Berri, 1997), La niña de tus ojos (Trueba, 1998), C’est quoi la vie? (Dupeyron, 1999), Stupeur et tremblements (Corneau, 2003), Alatriste (Agustín Díaz Yanes, 2006) en Les petits mouchoirs (Canet, 2010). Postuum zal zijn naam nog verschijnen op de credits van La vie d’une autre (Sylvie Testud, 2012), El artista y la modelo (Trueba, 2012) en Les infidèles (Michel Hazanavicius en anderen, 2012).

David Whitaker

82, graafschap Oxfordshire, 10 januari, natuurlijke dood

 

Engels componist en arrangeur, ook opererend onder de naam David Sinclair Whitaker. Schreef vooral soundtracks voor genrefilms, maar ook van Harry, un ami qui vous veut du bien (Dominik Moll, 2000), dat hem een Césarnominatie bezorgde. Debuut met Hammerhead (David Miller, 1968). Voorts onder meer Don’t Raise the Bridge, Lower the River (met Jerry Lewis; Jerry Paris, 1968), The Desperados (Henry Levin, 1969), Run Wild, Run Free (Richard C. Sarafian, 1969), Scream and Scream Again (Gordon Hessler, 1970), Dr. Jekyll and Sister Hyde (Roy Ward Baker, 1971), Vampire Circus (Robert Young, 1972), Vampira (Clive Donner, 1975), Dominique (Michael Anderson, 1980), The Sword and the Sorcerer (Albert Pyun, 1982), Lemming (Moll, 2005) en Lady Godiva (Vicky Jewson, 2008). Arrangeur van vele popartiesten, van Marianne Faithfull tot Natalie Imbruglia, van the Rolling Stones tot Simply Red. Zijn versie van Claude François’  Comme d’habitude zou de aanleiding vormen tot Frank Sinatra’s My Way. Niet te verwarren met de gelijknamige scenarioschrijver (1928-1980) en schilder (1938-2007).

Françoise Christophe

88, Parijs, 8 januari, natuurlijke dood

 

Frans actrice, in theater (Comédie Française, 1948-50), op televisie en in film. Debuut met klein rolletje in Premier rendez-vous (Henri Decoin, 1941). Onder meer in Fantômas (Jean Sacha, 1947), Scandale aux Champs-Élysées (Roger Blanc, 1949), Victor (Claude Heymann, 1951), tegenover Jean Marais in Nez de cuir (Yves Allégret, 1952), Les amours finissent à l’aube (Henri Calef, 1953), top-billed in Una donna libera (Vittorio Cottafavi, 1954), het Australische Walk into Paradise (Marcello Pagliero en Lee Robinson, 1956), als schoondochter van Jean Gabin in Les grandes familles (Denys de la Patellière, 1958), Le testament d’Orphée (Jean Cocteau, 1960). Les trois mousquetaires (Bernard Borderie, 1961), Gli invasori/Erik the Conqueror (Mario Bava, 1961), Le roi de coeur (Philippe de Broca, 1966), Fantômas contre Scotland Yard (André Hunebelle, 1967), Caroline chérie (De la Patellière, 1968), Borsalino (Jacques Deray, 1970), Aussi loin que l’amour (Frédéric Rossif, 1971), La morte negli occhi del gatto (Antonio Margheriti, 1973), Les ailes de la colombe (Benoît Jacquot, 1981), Les pyramides bleues (Arielle Dombasle, 1988) en Hello Goodbye (Graham Guit, 2008).

Frederica Sagor

111, La Mesa CA, 5 januari, ouderdom

 

Amerikaans scenarioschrijver. Waarschijnlijk de laatst overgebleven scenarist uit de zwijgende periode. Kreeg geen credit voor haar belangrijkste film, het Garbovehikel Flesh and the Devil (Clarence Brown, 1926), maar wel voor haar debuut, de bewerking van Percy Marks’ roman The Plastic Age (met Clara Bow; Wesley Ruggles, 1926).

Schreef voorts onder meer Dance Madness (Robert Z. Leonard, 1926), The First Night (Richard Thorpe, 1927), officieus Bows grootste succes It (Clarence G. Badger, 1927), Rolled Stockings (met Louise Brooks; Richard Rosson, 1927) en officieus The Way of All Flesh (Victor Fleming, 1927). Schreef slechts een enkele Amerikaanse talkie: The Shocking Miss Pilgrim (George Seaton, 1947), samen met Ernest Maas, haar echtgenoot van 1927 tot zijn dood in 1986. Publiceerde in 1999 haar memoires, op aandrang van filmhistoricus Kevin Brownlow.

Bob Anderson

89, graafschap West Sussex, 1 januari, natuurlijke dood

 

Engels schermer, trainer, gevechtschoreograaf en stuntman, voluit Robert James Gilbert Anderson. Was als instructeur en double betrokken bij de meeste Star Wars-films en voerde zelf de lichtsabelgevechten van Darth Vader in The Empire Strikes Back (Irvin Kershner, 1980) en Return of the Jedi (Christian Marquand, 1983).

Deelnemer aan de Olympische Spelen van Helsinki (1952) en dertig jaar coach van het Britse nationale team. Maakte zijn entree als swordmaster door bijna alle tegenstanders van Errol Flynn te spelen in The Master of Ballantrae (William Keighley, 1953). Choreografeerde de gevechten, instrueerde de acteurs of was hun stunt double in films als The Moonraker (David MacDonald, 1958), Barry Lyndon (Stanley Kubrick, 1975), Highlander (Russell Mulcahy, 1986), The Princess Bride (Rob Reiner, 1987), The Three Musketeers (Stephen Herek,1993), First Knight (Jerry Zucker, 1995), The Mask of Zorro (Martin Campbell, 1998), de trilogie van The Lord of the Rings (Peter Jackson, 2001-3) en Alatriste (Agustín Díaz Yanes, 2006). Emigreerde in 1979 naar Canada.

Ronald Searle

91, Draguignan, 30 december, natuurlijke dood

 

Engels tekenaar en cartoonist. Niet zijn werk voor The New Yorker of Punch bezorgde Searle zijn grootste faam, maar een tekening die hij in Japanse krijgsgevangenschap in Singapore maakte, over Engelse kostschoolmeisjes. Die en enkele erop volgende tekeningen zouden de basis vormen voor de zeer populaire komedie The Belles of St. Trinian’s (Frank Launder, 1954) en vijf vervolgfilms.  Ontwierp daarnaast de titelscènes van Those Magnficent Men in Their Flying Machines/Die knotsgekke kerels in hun vliegende kratten (Ken Annakin, 1965), Monte Carlo or Bust!/Those Daring Young Men in Their Jaunty Jalopies (Annakin, 1969) en Scrooge (Ronald Neame, 1970).

Kaye Stevens

78, The Villages FA, 28 december, borstkanker en complicaties van embolieën

 

Amerikaans zangeres en actrice, eigenlijk Catherine Stevens.  Roodharige furie trad regelmatig op in theatermusicals en met ‘The Rat Pack’, met name Sammy Davis Jr. Ook bevriend met Connie Francis. Enkele filmrollen: als verpleegster in The Interns (David Swift, 1962) en het vervolg The New Interns (John Rich, 1964), tegenover Danny Kaye in The Man from the Diners’ Club (Frank Tashlin, 1963) en met een kleine rol in Jaws 3-D (Joe Alves, 1983). Wedergeboren christen, na ernstige alcoholproblemen. Gescheiden van trompettist en bandleider Tommy Amato.