Pierre Schoendoerffer

83, Clamart (dep. Hauts-de-Seine), 14 maart, gevolgen van een chirurgische ingreep

Frans regisseur, cameraman, scenarist en producent. Hoewel zijn films niet of nauwelijks in Nederland te zien zijn geweest, was Schoendoerffer in eigen land een held, in zekere zin letterlijk, door zijn oorlogsverleden, waar hij in de tweede helft van zijn carrière ook nadrukkelijk in films aan refereerde. Na een loopbaan als matroos op een vrachtschip en bij de infanterie nam hij in 1952 dienst als cameraman van de legerfilmdienst in Indochina. Werd gevangen genomen door wat toen nog ‘de nationalisten’ heette, bij de slag om Dien Bien Phu en in 1955 gedemobiliseerd, maar bleef in Vietnam werken als oorlogscorrespondent. Een jaar later regisseert hij in Afghanistan zijn eerste speelfilm La passe du diable (samen met Jacques Dupont, 1958), naar een scenario van verzetsauteur Joseph Kessel. Het zou ook de eerste worden van een reeks samenwerkingen met producent Georges de Beauregard en cameraman Raoul Coutard, zoals de twee verfilmingen van boeken van Pierre Loti, Ramuntcho (1959) en Pêcheur d’Islande (1959). Met het toenemen van de Amerikaanse betrokkenheid bij Vietnam ging Schoendoerffer weer meer tijd besteden aan journalistiek werk. Zijn documentaire La section Anderson/The Anderson Platoon (1967) volgde een Amerikaans peloton gedurende zes weken en won de Oscar voor beste lange documentaire.

In 1965 won Schoendoerffer de scenarioprijs in Cannes voor de verfilming van zijn eigen roman La 317ème section (Schoendoerffer, 1965), over een Frans peloton, vernederd bij Dien Bien Phu.

Zijn film over een andere militaire episode, Le crabe-tambour (1977), werd voor twee Césars genomineerd: beste film en regie. Voorts maakte hij het veteranendrama Objectif: 500 millions (1966), L’honneur d’un capitaine (1982) over marteldilemma’s in de Algerijnse oorlog en het concluderende epos Diên Biên Phú (1992). Laatste film: Là-haut, un roi au-dessus des nuages (2003). Zijn boek L’adieu au roi over een Amerikaanse krijgsgevangene op Borneo werd een Hollywoodfilm met Nick Nolte: Farewell to the King (John Milius, 1989). Hoofdpersoon van de documentaire Pierre Schoendoerffer, la sentinelle de la mémoire (Rapahël Millet, 2011). Vader van regisseur Frédéric en acteur Ludovic Schoendoerffer.

Michel Duchaussoy

73, Parijs, 13 maart, hartaanval

Frans acteur. Bewonderd en bekroond acteur van de Comédie Française speelde in film vaak ondersteunende rollen. Opmerkelijk als de vader op zoek naar de man die zijn kind doodreed in Que la bête meure (top-billed; Claude Chabrol, 1969). Césarnominatie voor beste mannelijke bijrol in Milou en mai (Louis Malle, 1990).

Figureerde in The Longest Day (Ken Annakin, Andrew Marton en Bernhard Wicki, 1962), officieel filmdebuut in Jeu de massacre (Alain Jessua, 1967). Verder onder meer in La femme infidèle (als de politieman; Chabrol, 1969), Bye bye, Barbara (Michel Deville, 1969), La rupture (Chabrol, 1970), Ils (top-billed; Jean-Daniel Simon, 1970), Aussi loin que l’amour (top-billed; Frédéric Rossif, 1971), Le grand blond avec une chaussure noire (Yves Robert, 1972),Traitement de choc (Jessua, 1973), Nada (Chabrol, 1974), La jeune fille assassinée (Roger Vadim, 1974), Femmes femmes (Paul Vecchiali, 1974), Le retour du grand blond (Robert, 1974), L’homme pressé (Édouard Molinaro, 1977), Un oursin dans la poche (Pascal Thomas, 1977), Je te tiens, tu me tiens par la barbichette (Jean Yanne, 1979), Fort Saganne (Alain Corneau, 1984), Le môme (Corneau, 1986), als keizer Napoleon III in Bernadette (Jean Delannoy, 1988), La vie et rien d’autre (Bertrand Tavernier, 1989), Cache cash (top-billed; Claude Pinoteau, 1994), als de gevangenisdirecteur in La veuve de Saint-Pierre (Patrice Leconte, 2000), Amen. (Costa-Gavras, 2002), Confidences trop intimes (Leconte, 2004), Le cadeau d’Elena (top-billed; Frédéric Graziani, 2004), La demoiselle d’honneur (als clochard; Chabrol, 2004), L’instinct de mort/Mesrine: Killer Instinct (als de vader van Mesrine; Jean-François Richet, 2008) en het vervolg L’ennemi public n(Richet, 2008), Mères et filles (Julie Lopes-Curval, 2009), Persécution (Patrice Chéreau, 2009), Elle s’appelait Sarah/Sarah’s Key/Haar naam was Sarah (Gilles Paquet-Brenner, 2010) en als het dorpshoofd Abraracourcix in het nog uit te brengen Astérix et Obélix: Au service de sa majesté (Laurent Tirard, 2012). Dubde de stem van Marlon Brando in de Frans nagesynchroniseerde versie van The Godfather (Francis Ford Coppola, 1972). Gescheiden van actrice Isabelle de Funès, een nichtje van Louis.

Faith Brook

90, Londen, 11 maart, natuurlijke dood

 

Engels actrice, dochter van het acteursechtpaar Clive Brook en Mildred Evelyn. Aan de Royal Academy of Dramatic Arts (RADA) opgeleid, overwegend theateractrice. Maakte als 19-jarige jaar filmdebuut met een klein rolletje in Suspicion (Alfred Hitchcock, 1941). Ook in films als Jungle Book (Zoltan Korda, 1942), Uneasy Terms (Vernon Sewell, 1948), Wicked As They Come (Ken Hughes, 1956), The Intimate Stranger (Alec C. Snowden en Joseph Losey alias Joseph Walton, 1956), Across the Bridge (Ken Annakin, 1957), Man in the Shadow (Montgomery Tully, 1957), Chase a Crooked Shadow (Michael Anderson, 1958), de eerste remake van The 39 Steps (Ralph Thomas, 1959), The Heroes of Telemark (Anthony Mann, 1965), To Sir, with Love (James Clavell, 1967), als de minister-president in ffolkes/North Sea Hijack (Andrew V. McLaglen, 1979), The Sea Wolves (McLaglen, 1980), Eye of the Needle (Richard Marquand, 1981), The Razor’s Edge (John Byrum, 1984), Mrs. Dalloway (Marleen Gorris, 1997) en AKA (Duncan Roy, 2002).

Moebius

73, Parijs, 10 maart, kanker

 

Frans striptekenaar, ontwerper en scenarioschrijver. Publiceerde ook vaak onder zijn echte naam, Jean Giraud of als Gir. Toonaangevend auteur van fantasy-strips in het Franse blad Métal Hurlant en de Amerikaanse evenknie Heavy Metal. Werd nog beroemder door zijn ontwerpen voor de monsters in Alien (Ridley Scott, 1979). Had ook veel invloed op het werk van regisseur-producent Luc Besson, het meest expliciet in Le cinquième élément/The Fifth Element (Besson, 1997).

Ontwierp ook voor de animatiefilm Les maîtres du temps/Masters of Time (tevens scenario; René Laloux, 1982), de Disneyproductie TRON (Steven Lisberger, 1982), Masters of the Universe (met Dolph Lundgren als He-Man; Gary Goddard, 1987), Willow (Ron Howard, 1988), Little Nemo: Adventures in Slumberland (tevens scenario; Masami Hata en William T. Hurtz, 1989), The Abyss (James Cameron, 1989) en Space Jam (Joe Pytka, 1996). Ook schreef hij een segment van de animatiefilm Heavy Metal (Gerald Potterton, 1989). Zijn bekendste strip werd verfilmd als Blueberry (Jan Kounen, 2004). Ook vormden zijn strips de inspiratie voor de Chinees-Amerikaanse animatiefilm Thru the Moebius Strip (tevens coproductie en production design; Glenn Chaika, 2005). Regisseerde en schreef de tv-serie Arzak Rhapsody (2003) en de korte film La planète encore (samen met Geoffrey Niquet, 2010).

Erico Menczer

85, Rome, 10 maart, natuurlijke dood

In het huidige Kroatië geboren Italiaans cameraman, eigenlijk Eric Meczer. Kwam in 1945 naar Italië en werd assistent van cameraman Gianni di Venanzo. Operateur van verschillende films van Michelangelo Antonioni. Draaide de documentaire Piccolo cabotaggio pittorico (Aglauco Casadio, 1952), die een Gouden Leeuw won in Venetië. Debuut als DoP met Il federale (Luciano Salce, 1961). In totaal verantwoordelijk voor het beeld van meer dan honderd films, waaronder L’oro di Roma (Carlo Lizzani, 1961), Le ore dell’amore (Salce, 1963),  I fuorilegge del matrimonio/Outlaws of Marriage (Valentino Orsini, Paolo en Vittorio Taviani, 1963), La vita agra (Lizzani, 1964), Operazione San Pietro (Lucio Fulci, 1967), Machine Gun McCain/Gli intoccabili (Giuliano Montaldo, 1969),

Vedo nudo (Dino Risi, 1969), Beatrice Cenci/Perversion Story (Fulci, 1969), The Cat O’Nine Tails/Il gatto a nove code (Dario Argento, 1971), Het monster staat op de voorpagina/Sbatti il mostro in prima pagina (Marco Bellocchio, 1972), White Fang/Zanna bianca (Fulci, 1973), Fantozzi (Salce, 1975) en Holocaust 2000 (Alberto de Martino, 1977).

Pierre Tornade

82, Rambouillet (dep. Yvelines), 7 maart, gevolgen van een val

 

Frans komisch bijrolacteur, pseudoniem van Pierre Tournadre. Opmerkelijke verschijning met grote snor en accent van het departement Corrèze. Was de vaste stem van Obelix, bekend ook door tv-series als Thierry la Fronde/Thierry de slingeraar (1964-66) en Nestor Burma (1991-98). Ook in films als (zeer kleine selectie) Les truands (met Eddie Constantine; Carlo Rim, 1957), Nina (Jean Boyer, 1959), Allez France! (Robert Dhéry en Pierre Tchernia, 1964), tegenover Louis de Funès in Le grand restaurant (Jacques Besnard, 1966), Tendre voyou (Jean Becker, 1966), Le plus vieux métier du monde/Het oudste beroep ter wereld (episode Philippe de Broca, 1967), als vuurtorenwachter in Le petit baigneur (met De Funès; Dhéry, 1968), Le tatoué (met De Funès; Denys de la Patellière, 1968), Le diable par la queue (De Broca, 1969), Mais où est donc passée la 7ème compagnie? (Robert Lamoureux, 1973), als de vader van Isabelle Huppert in Dupont Lajoie (Yves Boisset, 1975), Opération Lady Marlène (Lamoureux, 1975), Adieu, poulet (Pierre Granier-Deferre, 1975), On a retrouvé la 7ème compagnie! (Lamoureux, 1975), Arrête ton char…bidasse! (Michel Gérard, 1977), als de vader van Gérard Depardieu in Fort Saganne (Alain Corneau, 1984), het Franse avontuur van Dieter Hallervorden Didi auf vollen Touren (Wigbert Wicker, 1986) en Les Gauloises blondes (top-billed; Jean Jabely, 1988).

Ravi

86, Mumbai, 7 maart, na een lange ziekte

Indiaas componist, voluit Ravi Shankar Sharma, ook wel bekend als Bombay Ravi. Won twee keer de Filmfare Award voor beste muzikale leiding: Gharana (S. S. Vasan, 1961) en Khandan (A. Bhimsingh, 1965). Nog twee nominaties in dezelfde categorie, voor Full Moon/Chaudhvin ka chand (M. Sadiq, 1961) en Two Bodies/Do badan (Raj Khosla, 1966). Zijn laatste film was het Malayalam gesproken Mayookham (T. Hariharan, 2005). Een liedje dat hij schreef voor een van zijn eerste films, Narsi bhagat (Devendra Goel, 1957), komt voor in Slumdog Millionaire (Danny Boyle, 2008). Niet te verwarren met de sitarspeler en componist Pandit Ravi Shankar.