Günther Kaufmann

64, Berlijn, 10 mei, hartaanval op straat

Duits acteur. Zoon van een Afro-Amerikaanse militair en een Duitse moeder maakte al in een vroeg stadium deel uit van het vaste ensemble in München van theater- en filmregisseur Rainer Werner Fassbinder. Speelde de titelrol van een mulat-butler in Whity (1971), maar was ook te zien in vele andere Fassbinder-films: Götter der Pest (1970), de tv-film Das Kaffeehaus (1970), Warum läuft Herr R. Amok? (1970), de tv-film Die Niklashauser Fahrt (coregie Michael Fengler, 1970), Rio das Mortes (1971), Pioniere in Ingolstadt (1971), In einem Jahr mit 13 Monden (1978), Die Ehe der Maria Braun (1979), Die dritte Generation (1979), de tv-serie Berlin Alexanderplatz (1980), Lola (1981), Die Sehnsucht der Veronika Voss (1982) en Fassbinders zwanenzang Querelle (1982). Daarnaast was hij onder meer te zien in de tv-film Baal (Volker Schlöndorff, 1970), Ludwig – Requiem für einen jungfräulichen König (Hans-Jürgen Syberberg, 1972), Heute spielen wir den Boß (Peer Raben, 1981), tegenover Fassbinder in Kamikaze 1989 (Wolf Gremm, 1982), Krieg und Frieden (Stefan Aust, Axel Engstfeld, Alexander Kluge en Schlöndorff, 1982), Die wilden Fünfziger (Peter Zadek, 1983), Otto – Der Film (Xaver Schwarzenberger en Otto Waalkes, 1985), Beim nächsten Mann wird alles anders (Schwarzenberger, 1989), Leroy (Armin Völckers, 2007), Mord ist mein Geschäft, Liebling (Sebastian Niemann, 2009) en

als de Verschrikkelijke Sven in Wickie und die starken Männer/Wickie de Viking (Michael Herbig, 2009) en Wickie auf großer Fahrt (Christian Ditter, 2011). Na zijn dood komt nog Kleine Morde (Adnan Köse, 2012) uit. In een melodramatische wending die Fassbinder bedacht had kunnen hebben, bekende Kaufmann in 2002 moord op zijn boekhouder, maar moest later toegeven dat hij meineed had gepleegd om zijn terminaal zieke vrouw Alexandra te beschermen. Alleen daarvoor werd hij in 2006 veroordeeld.

Joyce Redman

93, graafschap Kent, 9 mei, longontsteking

Iers actrice. Vooral in het theater, maar ook enkele filmrollen, die haar twee Oscarnominaties opleverden in de categorie beste vrouwelijke bijrol: Tom Jones (Tony Richardson, 1963) – vooral dankzij een notoire vreetpartij met Albert Finney – en als Emilia in Othello (Stuart Burge, 1965). Officieel filmdebuut als Nederlandse verzetsvrouw in One of Our Aircraft Is Missing (Michael Powell en Emeric Pressburger, 1942). Ook tegenover Deborah Kerr en David Niven in de komedie Prudence and the Pill (Ronald Neame en Fielder Cook, 1968), top-billed als weerbarstige homomoeder in A Different Kind of Love (Brian Mills, 1985) en een aantal tv-films en –series, met name als de oude koningin in Victoria & Albert (John Erman, 2001). Tante van actrice Amanda Redman

Maurice Sendak

83, Danbury CT, 8 mei, complicaties van een beroerte

 

Amerikaans schrijver, tekenaar, ontwerper en producent. Auteur in 1963 van het immens succesvolle kinderboek Where the Wild Things Are/Max en de Maximonsters. Een van de vijf producenten van de gelijknamige verfilming (Spike Jonze, 2009). Voor een eerdere operateske tv-versie (Christopher Swann, 1984) schreef Sendak het libretto en tekende hij voor de production design. Tevens was Sendak executive producer van de animatiefilm The Little Bear Movie (Raymond Jafelice, 2001), gebaseerd op zijn illustraties bij de Kleine Beer-boeken van Else Holmelund Minarik. Sendak ontwierp decors en kostuums voor een bewerking die hij maakte van Tsjaikovski’s Notenkraker-ballet, Nutcracker (Carroll Ballard, 1986). De korte Tsjechisch-Amerikaanse animatiefilm In the Night Kitchen (Gene Deitch, 1987) is gebaseerd op een minder bekend boek van Sendak.

De documentaire Last Dance (Mirra Bank, 2002) beschrijft de samenwerking van Sendak met de dansgroep Pilobolus aan een ballet over de shoah. In de eerste fase ontwierp Sendak decors voor Return to Oz (Walter Murch, 1985), maar werd daar vervangen door Norman Reynolds en Charles Bishop. Sendak is te zien in de underground-documentaire Galaxie (Gregory J. Markopoulos, 1966), in de tv-documentaire Tell Them Anything You Want: A Portrait of Maurice Sendak (Lance Bangs en Jonze, 2009) en als figurerende rabbijn in de tv-serie Angels in America (Mike Nichols, 2003).

Seyfi Teoman

35, Istanbul, 8 mei, gevolgen van een motorongeluk

Turks regisseur en scenarioschrijver. In Centraal-Anatolië (Kayseri) geboren talent voltooide twee lange speelfilms en was bezig met de voorbereiding van een derde (Evliya), alle met steun van het Hubert Bals Fund. Opvallend debuut in het Berlijnse Forum Tatil kitabi/Summer Book (tevens scenarist en producent, 2008) was een gestileerd drama over kille familierelaties op het platteland. Won de FIPRESCI-prijs op het festival van Istanbul 2008, vertoond op IFFR 2009 en genomineerd als ‘ontdekking van het jaar’ bij de Europese Filmprijzen. Daarna nam Our Grand Despair/Bizim büyük çaresizligimiz (tevens scenario, 2011) over een curieuze driehoeksrelatie deel aan de competitie van Berlijn. Het was een coproductie met het Nederlandse Circe Film (Stienette Bosklopper). Teoman studeerde economie en daarna aan de filmschool van het Poolse Lodz. Zijn korte film, Apartman (2004) kende ook een uitgebreide festivalcarrière (IFFR 2005). Coproducent van Tepenin ardi/Beyond the Hill (Emin Alper, 2012), een debuut dat dit jaar in het Berlijnse Forum te zien was. Stierf ruim drie weken na een motorongeluk op zijn verjaardag, alsnog onverwacht aan de verwondingen.

James Isaac

51, 6 mei, VS, leukemie

 

Amerikaans regisseur, special effects-ontwerper en producent. Leerling en protegé van David Cronenberg, debuteerde als vervanger van de ontslagen David Blyth met The Horror Show/House 3 (1989). Zette een andere langdurige horrorserie (Friday the 13th) voort met Jason X (tevens executive producer; 2001). Regisseerde vervolgens Skinwalkers (2006) en Pig Hunt (tevens coproducent, 2008). Begonnen als ontwerper van special effects, in dienst van Chris Walas Inc. Werkte onder meer aan Star Wars Episode VI: Return of the Jedi (Richard Marquand, 1983), Gremlins (Joe Dante, 1984), Enemy Mine (Wolfgang Petersen, 1985), The Fly (Cronenberg, 1986), House II: The Second Story (Ethan Wiley, 1987), Look Who’s Talking Too (Amy Heckerling, 1990), Naked Lunch (Cronenberg, 1991), Virtuosity (Brett Leonard, 1995) en eXistenZ (Cronenberg, 1997). Supervisor van visual effects bij DeepStar Six (Sean S. Cunningham, 1989).

Volker Canaris

69, Meerbusch (Noordrijn-Westfalen), 6 mei, hartinfarct

 

Duits theaterintendant en filmproducent. Was onder meer chef-dramaturg in Hamburg en Düsseldorf, tot voor kort directeur van de toneelschool in Stuttgart. Produceerde enkele films, zoals Der scharlachrote Buchstabe (naar Nathaniel Hawthorne; Wim Wenders, 1973), Shirins Hochzeit (Helma Sanders-Brahms, 1976), Heinrich (Sanders-Brahms, 1977), Aus einem deutschen Leben over kampcommandant Franz Lang (Theodor Kotulla, 1977), Die Ehe der Maria Braun (Rainer Werner Fassbinder, 1979) en Deutschland bleiche Mutter (Sanders-Brahms, 1980).

Fernando Lopes

76, Lissabon, 2 mei, keelkanker

 

Portugees regisseur, scenarioschrijver en producent. Twee van zijn latere films haalden zonder veel succes de Nederlandse filmtheaters: Matar saudades/Moordend heimwee (1988) en de magisch-realistische Franse coproductie A linha do horizonte/O fio do horizonte/Le fll de l’horizon (1993), met Claude Brasseur als patholoog-anatoom. Studeerde film in Londen, was onder meer assistent van Karel Reisz en Clive Donner. Debuut met het neorealistische Belarmino (tevens scenario en decors; 1964). Voorts Nós por cá Todos Bem (1978), O delfim (2002), 98 octanas (2006), Em câmara lenta (2012) en een groot aantal documentaires, zoals Tejo na rota do progresso/De Taag op de weg van de vooruitgang (1967) en Lissabon Wuppertal Lisboa (over Pina Bausch; 1998).