Harve Bennett

84, Medford OR, 25 februari, complicaties na een val

Amerikaans (televisie)producent en scenarioschrijver, eigenlijk Harve Bennett Fischman. Een van de originele ‘quiz kids’ die door hun parate kennis furore maakten op de radio. Studeerde film aan de University of California en ging na zijn militaire dienst werken op de productieafdeling van tv-maatschappij ABC. Maakte als onafhankelijk producent samen met Aaron Spelling de hitserie The Mod Squad (1968-73). Vervolgens bij Universal verantwoordelijk voor series als The Six Million Dollar Man (1973-78), The Bionic Woman (1976-78) en de ook in Nederland immens populaire miniserie Rich Man, Poor Man/De Jordaches (1976). Stapte over naar Columbia, waar hij een Emmy won voor de biografische tv-film A Woman Called Golda (met Ingrid Bergman; Alan Gibson, 1982). Vertrok naar de televisieafdeling van Paramount, waar Bennett als snel gevraagd werd om een vervolgfilm te produceren op het tegenvallende Star Trek: The Motion Picture (Robert Wise, 1979). Dat lukte Bennett tot vier keer toe: Star Trek: The Wrath of Khan (Nicholas Meyer, 1982), Star Trek III: The Search for Spock (Leonard Nimoy, 1984), Star Trek IV: The Voyage Home (Nimoy, 1986) en Star Trek V: The Final Frontier (William Shatner, 1989). Ten slotte produceerde en schreef Bennett de tv-series Time Trax (1993-94) en Invasion America (1998).

Bruce Sinofsky

58, Montclair NJ, 21 februari, complicaties van diabetes
 
Amerikaans editor en documentaireregisseur en –producent. Maakte samen met Joe Berlinger een aantal documentaires over gerechtelijke dwalingen, zoals Brother’s Keeper(1992) en het drieluik Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills (1996), Paradise Lost 2: Revelations (2000) en het voor een Oscar genomineerde Paradise Lost 3: Purgatory (2011). Het duo regisseerde en produceerde ook enkele muziekdocumentaires, zoals One Who Day (2002) en Metallica: Some Kind of Monster (2004). Sinofsky leerde het vak als editor bij Maysles Film.

Sjoerd Didden

54, Rotterdam, 21 februari, gevolgen van kanker

Nederlands pruikenmaker en grimeur. Er zijn weinig acteurs in Nederland die nooit een pruik van Sjoerd Didden hebben gedragen. Tientallen jaren deed hij ‘haar’ voor musicals van Joop van den Ende en Albert Verlinde en eveneens voor vele andere theaterproducties, zowel gesubsidieerd als in de vrije sector. Daarnaast was hij gespecialiseerd in zogeheten ‘special make-up effects’, protheses en verwondingen, hele en halve kunstlichamen, de pop van Louis Couperus in het aan de schrijver gewijde Haagse Museum of Sneeuwwitje in de Efteling. In een interview met Phil van Tongeren in filmblad Skoop, geciteerd in het in memoriam van Schokkend Nieuws, wees Didden de betiteling van ‘artiest’ met klem af: hij zag zichzelf eerder als technicus, ‘’rommelend aan de keukentafel’’. De bijdragen van Atelier Didden aan film zijn bescheidener dan zijn theaterwerk, maar desondanks aanzienlijk. In de categorie ’haar’ werkte hij onder meer aan pruiken voor Drowning by Numbers (Peter Greenaway, 1988), Belle van Zuylen (Digna Sinke, 1993),

de tv-series 30 minuten (Pieter Kramer, 1995), naar Hella Haasses Charlotte Sophie Bentinck (Ben Verbong, 1996) en Het jaar van de opvolging (Frans Weisz, 1998), Alegría (met het Cirque du Soleil; Franco Dragone, 1999), The Delivery (Roel Reiné, 1999), De vriendschap (Nouchka van Brakel, 2001), Soul Assassin (Laurence Malkin, 2001), De grot (Martin Koolhoven, 2001), de serie De 9 dagen van de gier (Boris Paval Conen, 2001), Erik of het klein insectenboek (Gidi van Liempd, 2004), Zwartboek (Paul Verhoeven, 2006), de serie Waltz (Norbert ter Hall, 2006), Vox Populi (Eddy Terstall, 2008) en New Kids Nitro (Steffen Haars en Flip van der Kuil, 2011). Speciale make-up en effecten verzorgde Didden voor films als Amsterdamned (Dick Maas, 1988), De kassière (Verbong, 1989), The Cook, the Thief, His Wife and Her Lover (Greenaway, 1989), De avonden (Rudolf van den Berg, 1989), The Last Island (Marleen Gorris, 1990), Intensive Care (Dorna van Rouveroy, 1991),
De Johnsons (Van den Berg, 1992), De bunker (Gerard Soeteman, 1992), State of Mind (Reginald Adamson, 1992), De Vliegende Hollander (Jos Stelling, 1995), Antonia (Gorris, 1995), de telefilm Suzy Q (Koolhoven, 1999) en Down (Maas, 2001).

Gérard Calvi

92, Parijs, 20 februari, doodsoorzaak onbekend

Frans componist, pseudoniem van Grégoire Élie Krettly. Zoon van violist Robert Krettly. Schreef liedjes, symfonieën, een opera buffa, jingles, maar vooral theater- en filmmuziek. Zo schreef hij met Robert Dhéry en Colette Brosset de succesvolle theaterrevue Les Branquignols , die het ook goed zou doen in de filmversie Branquignol (Dhéry, 1949).

Ook schreef hij soundtracks voor films als La patronne (Dhéry, 1950), Bertrand coeur de lion (Dhéry, 1951), Barbe-Bleue (Christian-Jaque, 1951), La demoiselle et son revenant (Marc Allégret, 1952), Faites-moi confiance! (Gilles Grangier, 1954), Ah! Les belles bacchantes/Funes-te meisjes (Jean Loubignac, 1954), Nous autres à Champignol (Jean Bastia, 1957), La polka des menottes (Raoul André, 1957), Le grand chef (met Fernandel; Henri Verneuil, 1959), Robinson et le triporteur (Jacques Pinoteau, 1960),
La famille Fenouillard (Yves Robert, 1960), de superhit La belle Américaine (Dhéry en Pierre Tchernia, 1961), Carambolages (met Louis de Funès; Marcel Bluwal, 1963), de compilatie En compagnie de Max Linder (Maud Linder, 1963), La tulipe noire (Christian-Jaque, 1964), Le repas des fauves (Christian-Jaque, 1964), Allez France! (Dhéry en Tchernia, 1964), La grande frousse (Jean-Pierre Mocky, 1964), Comment épouser un premier ministre (Michel Boisrond, 1964), Le Saint prend l’affût/De Saint contra… (Christian-Jaque, 1966), Les compagnons de la marguerite (Mocky, 1967), Geheimnisse in goldenen Nylons/Deux billets pour Mexico/Dead Run (Christian-Jaque, 1967), Astérix le Gaulois/Asterix de Galliër (Ray Goossens, 1967), Le petit baigneur/Zo gezegd, zo gedaan (met De Funès; Dhéry, 1968),
Astérix et Cléopâtre (René Goscinny en Albert Uderzo, 1968), Le viager/De een z’n dood…is de ander z’n huis (Tchernia, 1972), L’oeuf (Jean Herman, 1972), À la guerre comme à la guerre (Bernard Borderie, 1972), Les gaspards (Tchernia, 1974), Bons baisers…à lundi (Michel Audiard, 1974), C’est pas parce qu’on a rien à dire qu’il faut fermer sa gueule/Spreken is zilver (Jacques Besnard, 1975), Les douze travaux d’Astérix/Asterix verovert Rome (Goscinny, Uderzo, Henri Gruel en Pierre Watrin, 1976) en Bonjour l’angoisse (Tchernia, 1988). De komedie Vos gueules, les mouettes! (Dhéry, 1974) was gebaseerd op Calvi’s gelijknamige theaterstuk (samen met Brosset). Was in verschillende films te zien als kapelmeester of dirigent.

Alexander 'Sandy' Whitelaw

84, Parijs, 20 februari, longkanker

Brits regisseur, acteur en filmvertaler. Geboren in Londen als zoon van een Schotse officier, opgeleid in Zwitserland, Cambridge en aan Harvard. Productieassistent in Hollywood, daarna literair agent en vertegenwoordiger van United Artists in Londen. In 1972 lukte het Whitelaw internationale financiering te vinden (door een genereuze Franse computerondernemer, die 300.000 dollar doneerde) voor zijn regiedebuut, de grotendeels in Nederland opgenomen gerontologische sciencefiction-thriller Lifespan (1975).  Whitelaw had voor Nederland gekozen omdat je alleen daar acteurs kunt vinden die goed Engels spreken met een intrigerend accent. Achteraf is de film wel vergeleken als een voorloper van het oeuvre van David Cronenberg. De hoofdrollen waren voor Hiram Keller, Tina Aumont en Klaus Kinski, maar in de door Hans Kemna samengestelde cast treffen we ook onder meer aan Fons Rademakers, Eric Schneider en Frans Mulder. De organisatie lag in handen van associate producer Matthijs van Heyningen, diens eerste proeve van bekwaamheid. Camerawerk was van Eddy van der Enden, decors van Dick Schillemans, montage van Jan Dop en August Verschueren, regie-assistentie Olga Madsen en Eva van der Voort.

 Later regisseerde Whitelaw nog de Amerikaanse thriller Vicious Circles (met Ben Gazzara; 1997), maar hij werkte vooral in Frankrijk, als de bekendste Engelse ondertitelaar van Franse films. Ook speelde hij rollen in films als Vincent mit l’âne dans un pré (Pierre Zucca, 1975), Der amerikanische Freund (als arts in Parijs; Wim Wenders, 1977), Robert et Robert (Claude Lelouch, 1978), La tortue sur le dos (Luc Béraud, 1978), Lady Oscar (Jacques Demy, 1979), Beau-père (Bertrand Blier, 1981), Tout feu, tout flamme (Jean-Paul Rappeneau, 1982), Enigma (Jeannot Szwarc, 1983), de korte erotische muziekfilm Pourvu qu’elles soient douces – Libertine II (met Mylène Farmer; Laurent Boutonnat, 1989), als Mr. Fox in De battre mon coeur s’est arrêté (Jacques Audiard, 2005) en Au galop (Louis-Do de Lencquesaing, 2012).

Patricia Norris

83, Van Nuys CA, 20 februari, natuurlijke dood

Amerikaans kostuumontwerpster en production designer. Zes Oscarnominaties voor kostuums: Days of Heaven (Terrence Malick, 1978), The Elephant Man (David Lynch, 1980), Victor Victoria (Blake Edwards, 1982), 2010 (Peter Hyams, 1984), Sunset (Edwards, 1988) en 12 Years a Slave (Steve McQueen, 2013). Won een Emmy voor de kostuums in de pilot van de serie Twin Peaks (Lynch, 1988). Lynch zag in Norris een dermate verwante ziel dat hij haar een tijd lang de overkoepelende taak van production designer toekende: Blue Velvet (1986), Gouden Palmwinnaar Wild at Heart (1990), Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992) en Lost Highway (1997). Eerste credit voor kostuumontwerp betrof de western Support Your Local Gunfighter (Burt Kennedy, 1971),

gevolgd door onder meer The Late Liz (Dick Ross, 1971), Prime Cut (Michael Ritchie, 1972), The Candidate (Ritchie, 1972), A Reflection of Fear (William A. Fraker, 1972), Zandy’s Bride (Jan Troell, 1974), Smile (Ritchie, 1975), The Master Gunfighter (Tom Loughlin, 1975), The Sunshine Boys (Herbert Ross, 1975), Peeper (Hyams, 1976), The Missouri Breaks (Arthur Penn, 1976), Silent Movie (Mel Brooks, 1976), Capricorn One (Hyams, 1977), High Anxiety (Brooks, 1977), Movie Movie (Stanley Donen, 1978), California Suite (H. Ross, 1978), The Fish That Saved Pittsburgh (Gilbert Moses, 1979), Fatso (Anne Bancroft, 1980), The Baltimore Bullet (Robert Ellis Miller, 1980), Heart Beat (John Byrum, 1980), History of the World: Part I (Brooks, 1981),
Four Friends (Penn, 1981), Frances (Graeme Clifford, 1982), The Star Chamber (Hyams, 1983), Scarface (Brian De Palma, 1983), Racing with the Moon (Richard Benjamin, 1984), Micki + Maude (Edwards, 1984), Johnny Dangerously (Amy Heckerling, 1984), Mesmerized (Michael Laughlin, 1985), The Best of Times (Roger Spottiswoode, 1986), SpaceCamp (Henry Winer, 1986), A Fine Mess (Edwards, 1986), The Whoopee Boys (Byrum, 1986), Black Widow (Bob Rafelson, 1987), Little Nikita (Benjamin, 1988), Bad Dreams (Andrew Fleming, 1988), Tap (ook prod. des.; Nick Castle, 1989), Leaving Normal (ook prod. des.; Edward Zwick, 1992), Amos & Andrew (ook prod. des.; E . Max Frye, 1993), The End of Violence (ook prod. des.; Wim Wenders, 1997), The Hi-Lo Country (ook prod. des.; Stephen Frears, 1998), The Straight Story (Lynch, 1999), The Singing Detective (ook prod. des.; Keith Gordon, 2003), The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (ook prod. des.; Andrew Dominik, 2007), Killing Them Softly (ook prod. des.; Dominik, 2012) en The Immigrant (James Gray, 2013).

Lesley Gore

68, New York, 16 februari, longkanker

Amerikaanse zangeres en songwriter, geboren als Lesley Sue Goldstein. Oscarnominatie voor het samen met haar jongere broer Michael Gore geschreven liedje Out Here on My Own uit de film Fame (Alan Parker, 1980). Was eerder veeleer bekend als zangeres van door Quincy Jones geproduceerde hits als It’s My Party  en het door de tweede feministische golf geadopteerde You Don’t Own Me (beide uit 1963). Speelde en zong als Pussycat in twee afleveringen van de tv-serie Batman (Oscar Rudolph, 1967), onder meer het liedje Maybe Now voor de door haar personage geadoreerde Robin (Burt Ward), maar ook haar hit California Nights.

Behalve in het legendarische televisie-evenement The T.A.M.I. Show (Steve Binder, 1964), was Gore ook te zien in twee tienerfilms: The Girls on the Beach (met the Beach Boys; William Witney, 1965) en Ski Party (Alan Rifkin, 1965), waarin ze de hit Sunshine, Lollipops and Rainbows zingt. In de film Grace of My Heart (Alison Anders, 1996) was het door Bridget Fonda gespeelde personage Kelly Porter, een bubblegumzangeres in de kast, gebaseerd op Gore.
Ze schreef voor dit personage ook met Larry Klein en David Baerwald het liedje My Secret Love, gezongen door Lizzie Cox. In werkelijkheid deed Gore al jaren niet meer zo geheimzinnig over haar geaardheid en presenteerde bij voorbeeld soms het LGBT-georiënteerde tv-magazine In the Life.