James Isaac

51, 6 mei, VS, leukemie

 

Amerikaans regisseur, special effects-ontwerper en producent. Leerling en protegé van David Cronenberg, debuteerde als vervanger van de ontslagen David Blyth met The Horror Show/House 3 (1989). Zette een andere langdurige horrorserie (Friday the 13th) voort met Jason X (tevens executive producer; 2001). Regisseerde vervolgens Skinwalkers (2006) en Pig Hunt (tevens coproducent, 2008). Begonnen als ontwerper van special effects, in dienst van Chris Walas Inc. Werkte onder meer aan Star Wars Episode VI: Return of the Jedi (Richard Marquand, 1983), Gremlins (Joe Dante, 1984), Enemy Mine (Wolfgang Petersen, 1985), The Fly (Cronenberg, 1986), House II: The Second Story (Ethan Wiley, 1987), Look Who’s Talking Too (Amy Heckerling, 1990), Naked Lunch (Cronenberg, 1991), Virtuosity (Brett Leonard, 1995) en eXistenZ (Cronenberg, 1997). Supervisor van visual effects bij DeepStar Six (Sean S. Cunningham, 1989).

Volker Canaris

69, Meerbusch (Noordrijn-Westfalen), 6 mei, hartinfarct

 

Duits theaterintendant en filmproducent. Was onder meer chef-dramaturg in Hamburg en Düsseldorf, tot voor kort directeur van de toneelschool in Stuttgart. Produceerde enkele films, zoals Der scharlachrote Buchstabe (naar Nathaniel Hawthorne; Wim Wenders, 1973), Shirins Hochzeit (Helma Sanders-Brahms, 1976), Heinrich (Sanders-Brahms, 1977), Aus einem deutschen Leben over kampcommandant Franz Lang (Theodor Kotulla, 1977), Die Ehe der Maria Braun (Rainer Werner Fassbinder, 1979) en Deutschland bleiche Mutter (Sanders-Brahms, 1980).

Fernando Lopes

76, Lissabon, 2 mei, keelkanker

 

Portugees regisseur, scenarioschrijver en producent. Twee van zijn latere films haalden zonder veel succes de Nederlandse filmtheaters: Matar saudades/Moordend heimwee (1988) en de magisch-realistische Franse coproductie A linha do horizonte/O fio do horizonte/Le fll de l’horizon (1993), met Claude Brasseur als patholoog-anatoom. Studeerde film in Londen, was onder meer assistent van Karel Reisz en Clive Donner. Debuut met het neorealistische Belarmino (tevens scenario en decors; 1964). Voorts Nós por cá Todos Bem (1978), O delfim (2002), 98 octanas (2006), Em câmara lenta (2012) en een groot aantal documentaires, zoals Tejo na rota do progresso/De Taag op de weg van de vooruitgang (1967) en Lissabon Wuppertal Lisboa (over Pina Bausch; 1998).

Joel Goldsmith

54, Hidden Hills CA, 29 april, kanker

 

Amerikaans film- en televisiecomponist. De grootste bekendheid kreeg de score die hij schreef met zijn vader, de legendarische Jerry Goldsmith (1929-2004), voor Star Trek: First Contact (Jonathan Frakes, 1996), eigenlijk slechts ‘aanvullende muziek’. Schreef vooral muziek voor televisie, enkele films, hoofdzakelijk in de onderste regionen van de onafhankelijke productie: Auditions (Harry Hurwitz, 1978), Olivia (Ulli Lommel, 1983), The Man with Two Brains (Carl Reiner, 1983), Hollywood Hot Tubs (Chuck Vincent, 1984), Watchers (Jon Hess, 1988), Moon 44 (Roland Emmerich, 1990), Maniac Cop 3: Badge of Silence (William Lustig, 1993), Joshua Tree (met Dolph Lundgren; Vic Armstrong, 1993), Man’s Best Friend (John Lafia, 1993),  Shiloh (Dale Rosenbloom, 1996), Kull the Conqueror (John Nicolella, 1997) en Shadow of Doubt (Randal Kleiser, 1998).

Patricia Medina

92, Los Angeles, 28 april, natuurlijke dood

 

Oorspronkelijk Engels actrice. Geboren in Liverpool als dochter van een Spaanse advocaat en een Engelse moeder, werd Medina zowel in de Britse cinema als in Hollywood vooral gecast in mediterrane of Latijns-Amerikaanse rollen. Vooral bekend als de nachtclubdanseres die miljardair met geheugenverlies Orson Welles wil verleiden in Mr. Arkadin/Confidential Report (Welles, 1955). Debuteerde in de Elstree-studio’s, als figurant in Dinner at the Ritz (Harold D. Schuster, 1937) en met een kleine rol in Mr. Satan (Arthur B. Woods, 1938). Aanvankelijk vooral bekend door haar voluptueuze schoonheid, in titels als Double or Quits (Roy William Neill, 1938), The Day Will Dawn (Harold French, 1942), The First of the Few/Een van de weinigen (Leslie Howard, 1942), They Met in the Dark (Carl Lamac, 1943), Hotel Reserve (Lance Comfort, Max Greene en Victor Hanbury, 1944), Don’t Take It to Heart (tegenover haar eerste echtgenoot Richard Greene; Jeffrey Dell, 1944),

Kiss the Bride Goodbye (top-billed; Paul L. Stein, 1945) en Waltz Time (Stein, 1945). Volgde Greene naar Amerika en debuteerde daar voor MGM in The Secret Heart (Robert Z. Leonard, 1946). Gevarieerde rollen in studiofilms als Moss Rose (Gregory Ratoff, 1947), The Foxes of Harrow (John M. Stahl, 1947),The Three Musketeers (George Sidney, 1948), The Fighting O’Flynn (Arthur Pierson, 1949), top-billed in het Engelse Children of Chance (Luigi Zampa, 1949), tegenover Donald O’Connor en een sprekende muilezel in de hit Francis (Arthur Lubin, 1950), vier keer tegenover Louis Hayward, in Fortunes of Captain Blood (Gordon Douglas, 1950), The Lady and the Bandit (Ralph Murphy, 1951), Lady in the Iron Mask (Murphy, 1952) en Captain Pirate (Murphy, 1952),

maar ook in Abbott and Costello in the Foreign Legion (Charles Lamont, 1950), The Jackpot (Walter Lang, 1950), Valentino (Lewis Allen, 1951), The Magic Carpet (Lew Landers, 1951), Aladdin and his Lamp (Landers, 1952), Desperate Search (Joseph H. Lewis, 1952), Botany Bay (John Farrow, 1953), Siren of Bagdad (Richard Quine, 1953), Sangareee (Edward Ludwig, 1953), Plunder of the Sun (Farrow, 1953), Phantom of the Rue Morgue/Moord in de Rue Morgue (Roy Del Ruth, 1954), Drums of Tahiti (William Castle, 1954), The Black Knight (Tay Garnett, 1954), Pirates of Tripoli (Felix E. Feist, 1955), Duel on the Mississippi (Castle, 1955), top-billed in Il mantello rosso (Giuseppe Maria Scotese, 1955), Uranium Boom (Castle, 1956), Stranger at My Door (William Witney, 1956), The Beast of Hollow Mountain (Edward Nassour en Ismael Rodríquez, 1956), Miami Expose (Fred F. Sears, 1956), top-billed in The Buckskin Lady (Carl K. Hittleman, 1957), het Britse Battle of the V-1 (Vernon Sewell, 1958), Count Your Blessings (Jean Negulesco, 1959), Snow White and the Three Stooges (Lang, 1961), The Killing of Sister George (Robert Aldrich, 1968), Latitude Zero/Ido zero daisakusen (Ishiro Honda, 1969) en Timber Tramps (Garnett, 1975). Publiceerde haar memoires onder de titel Laid Back in Hollywood (1998). Gescheiden van Greene, weduwe van Welles’ vaste acteur Joseph Cotten.

David Weiss

65, Zürich, 27 april, doodsoorzaak onbekend

 

Zwitsers kunstenaar. Werkte vanaf 1979 samen met Peter Fischli aan installaties en films. Verreweg de bekendste was Der Lauf der Dinge (1987), een film van een half uur die een kettingreactie vastlegt van schijnbaar leven ingeblazen objecten. Het werk is duidelijk schatplichtig aan Marcel Duchamp, Jean Tinguely en de legendarische tentoonstelling Bewogen beweging in het Amsterdamse Stedelijk Museum (1961). Tot het overige werk van Fischli en Weiss behoren de films Der geringste Widerstand (1981), Der rechte Weg (1983), Kanalvideo (1992), Büsi (2001) en Hunde (2003).

Amos Vogel

91, New York, 24 april, natuurlijke dood

 

Amerikaans festival- en filmhuisprogrammeur en auteur, in Oostenrijk geboren als Amos Vogelbaum. Schreef in 1974 het invloedrijke boek Film as a Subversive Art, in het Nederlands vertaald als Film als taboebreker. Het boek was ook de basis voor een gelijknamige documentaire (Paul Cronin, 2003). De uitputtende verkenning van breekijzerfilms in de altijd gespannen relatie tot goede smaak en dito zeden vormde een uitvloeisel van Vogels activiteiten als oprichter en programmeur van het grensverleggende theater ‘Film 16’  (1947-63), dat in besloten voorstellingen ook verboden en gecensureerde titels vertoonde. Vogel was ook samen met Richard Roud in 1963 oprichter van het New York Filmfestival en programmeerde daar tot 1968. Vluchtte in 1938 voor de nazi’s en verkoos om politieke redenen af te zien van de beoogde doorreis naar Israël. Was ook te zien in de documentaires Invocation: Maya Deren (Jo Ann Kaplan, 1987), Im Spiegel der Maya Deren/In the Mirror of Maya Deren (Marina Kudlácek, 2002). Werkte bij het programmeren vaak samen met zijn vrouw, Marcia Vogler.