Dan Frazer

90, New York, 16 december, hartstilstand

 

Amerikaans bijrolacteur. Commandant van Telly Savalas in de tv-serie Kojak (1973-78) en de president van de Verenigde Staten in Flodder in Amerika! (Dick Maas, 1992). Talloze televisierollen, films als Lilies of the Field (Ralph Nelson, 1963), Lord Love a Duck (George Axelrod, 1966), Counterpoint (Nelson, 1967), Take the Money and Run (als de psychiater; Woody Allen, 1969), …tick…tick…tick…. (Nelson, 1970), Bananas (als priester; Allen, 1971),  Fuzz (Richard A. Colla, 1972), Cleopatra Jones (Jack Starrett, 1973), The Super Cops (Gordon Parks, 1974) en Deconstructing Harry (Allen, 1997).

Nicol Williamson

75, Amsterdam, 16 december, slokdarmkanker

 

Schots acteur. Een van de grote theateracteurs van zijn generatie, vermaard om zijn rollen in stukken van Shakespeare, Tsjechow en Osborne. Ondanks gevarieerde filmcarrière, die begon met de hoofdrol in de verfilming van zijn succesnummer Inadmissable Evidence (naar Osborne; Anthony Page, 1968), nooit genomineerd voor een Oscar. Viel onder meer op als een suïcidale Ierse soldaat in The Bofors Gun (Jack Gold, 1968),

de aan cocaïne verslaafde Sherlock Holmes in The Seven Per-Cent Solution (Herbert Ross, 1976), Little John tegenover Sean Connery’s Robin Hood in Robin and Marian (Richard Lester, 1976) en de tovenaar Merlijn in Excalibur (John Boorman, 1981). Voorts onder meer in The Reckoning (Gold. 1969), Nabokovs Laughter in the Dark (Tony Richardson, 1969), in de titelrol van Hamlet (Richardson, 1969), Le moine (Ado Kyrou, 1972), tegenover Rijk de Gooyer en Rutger Hauer in The Wilby Conspiracy (Ralph Nelson, 1975), The Goodbye Girl (Ross, 1977), Neil Simons The Cheap Detective (Robert Moore, 1978), tegenover Joop Doderer in The Human Factor (Otto Preminger, 1979), Venom (Piers Haggard, 1981), I’m Dancing As Fast As I Can (Jack Hofsiss, 1982), Return to Oz (Walter Murch, 1985), Black Widow (Bob Rafelson, 1987), The Exorcist III (William Peter Blatty, 1990), The Wind in the Willows (Terry Jones, 1996) en als Cogliostro in Spawn (Mark A.Z. Dippé, 1997). Woonde sinds enkele jaren in Amsterdam, waar hij een teruggetrokken, voornamelijk aan muziek gewijd leven leidde. Getrouwd geweest met de Amerikaanse actrice Jill Townsend.

Walter Giller

84, Hamburg, 15 december, longkanker

 

Duits acteur. Zestig jaar alom present in bioscoop en op televisie, vaak samen met zijn vrouw, de Oostenrijkse Nadja Tiller. Bekendste rollen in Charleys Tante (Hans Quest, 1956), Der Hauptmann von Köpenick (Helmut Käutner, 1956) en als priester in L’ape regina (Marco Ferreri, 1963). Filmdebuut in Artistenblut (Wolfgang Wehrum, 1949). Onder veel meer ook te zien in Falschmünzer am Werk (Louis Agotay, 1951), Sensation in San Remo (Georg Jacoby, 1951), Der bunte Traum (Géza von Cziffra, 1952), Skandal im Mädchenpensionnat (top-billed; Erich Kobler, 1953), Schlagerparade (Erik Ode, 1953), Sie (Rolf Thiele, 1954), An jedem Finger zehn (Ode, 1954), Musik, Musik und nur Musik (top-billed; Ernst Matray, 1954), Sommarflickan/Schwedenmädel (Håkan Bergström en Thomas Engel, 1955),

de remake van Die Drei von der Tankstelle (Hans Wolff, 1955), Ich und meine Schwiegersöhne (Jacoby, 1956), Schwarzwaldmelodie (Géza von Bolváry, 1956), Das Sonntagskind (Kurt Meisel, 1956), Spion für Deutchland (Werner Klingler, 1956), de titelrol in Der schräge Otto (Von Cziffra, 1957), Das Glück liegt auf der Straße (top-billed; Franz Antel, 1957), Blaue Jungs (Wolfgang Schleif, 1957), Die große Chance (Quest, 1957), Drei Mann auf einem Pferd (Meisel, 1957), Zwei Herzen im Mai (Von Bolváry, 1958), Italienreise – Liebe einbegriffen (Wolfgang Becker, 1958), Peter Voss, der Millionendieb (Becker, 1958), So angelt man keinen Mann (Hans Deppe, 1959), Liebe auf krummen Beinen (Engel, 1959), Bobby Dodd greift ein (top-billed; Von Cziffra, 1959), Rosen für den Staatsanwalt (Wolfgang Staudte, 1959), Peter Voss, der Held des Tages (Georg Marischka, 1959), Kein Engel ist so rein (Becker, 1960), Heldinnen (Dietrich Haugk, 1960), L’affaire Nina B. (Robert Siodmak, 1961), Drei Mann in einem Boot (Helmut Weiss, 1961), Geliebte Hochstaplerin (Ákos Ráthonyi, 1961), La chambre ardente (Julien Duvivier, 1962), Die Dreigroschenoper (Staudte, 1962), Liebling – Ich muß dich erschießen (Jürgen Goslar, 1962),

Schneewittchen und die sieben Gaukler (tegenover Caterina Valente; Kurt Hoffmann, 1962), Der Würger von Schloß Blackmoor (Harald Reinl, 1963), Schloß Gripsholm (Hoffmann, 1963), Der letzte Ritt nach Santa Cruz (Rolf Olsen, 1964), Tonio Kröger (Thiele, 1964), Fanny Hill (Russ Meyer, 1964), Schüsse im Dreivierteltakt (Alfred Weidenmann, 1965), Das Vermächtnis des Inka (G. Marischka, 1965), Dýmky/The Pipes (Vojtech Jasný, 1966), Le soleil des voyous (Jean Delannoy, 1967), Johnny Banco (Yves Allégret, 1967), Elsk… din næste!/Bemin je naaste… maar vergeet je vrouw niet  (top-billed; Egil Kolstø, 1967), Ruba al prossimo tuo/A Fine Pair (Francesco Maselli, 1968), Klassenkeile (Franz Josef Gottlieb, 1969), Die Herren mit der weißen Weste (Staudte, 1970), Die Feuerzangenbowle (top-billed; Käutner, 1970), Ein Käfer auf Extratur (Rudolf Zehetgruber, 1973), Lady Dracula (Gottlieb, 1978) en Dinosaurier (Leander Haußmann, 2009).

Don Sharp

90, Cornwall, 14 december, natuurlijke dood

 

Australisch regisseur, scenarioschrijver en acteur. Bekend geworden als regisseur van Hammer horrorfilms en kinderproducties. In Tasmanië geboren acteur kwam in 1948 naar Engeland, waar hij aanvankelijk kleine rollen speelde in films als The Planter’s Wife (Ken Annakin, 1952) en The Cruel Sea (Charles Frend, 1953). Werkte ook als toneel- en scenarioschrijver, resulterend in films als Background (oorspronkelijk stuk; Daniel Birt, 1953), Conflict of Wings (oorspronkelijke roman; John Eldredge, 1954), Child’s Play (Margaret Thomson, 1954) en later veel eigen films en scènes in Puppet on a Chain (Geoffrey Reeve, 1971), waarvoor hij ook de spectaculaire speedbootachtervolging door de Amsterdamse grachten feitelijk regisseerde. Zelfstandig regiedebuut met de jeugdfilm The Stolen Airliner (1955), gevolgd door The Golden Disc (1958), The Adventures of Hal 5 (1958), The Professionals (1959) en de Tommy Steele-musical It’s All Happening (1963). Daarna vooral griezel- en avonturenfilms: The Kiss of the Vampire (1963),

Witchcraft (1964), The Devil-Ship Pirates (1964), The Curse of the Fly (1965), The Face of Fu Manchu (1965), Rasputin: The Mad Monk (met Christopher Lee; 1966), Our Man in Marrakesh (1966), The Brides of Fu Manchu (1966), Rocket to the Moon (naar Jules Verne; 1967), The Violent Enemy (1967), A Taste of Excitement (1970), Dark Places (1973), Psychomania (1973), Callan (1974), Hennessy (1975), een remake van Hitchcocks The Thirty Nine Steps (1978), Bear Island (1979) en What Waits Below (1985). Second unit-regisseur bij  Carve Her Name with Pride (Lewis Gilbert, 1958) en Those Magnificent Men in Their Flying Machines (Annakin, 1965).

Olga Madsen

64, Amsterdam, 14 december, euthanasie na chronische longaandoening

 

Nederlands regisseur, producent, scenarioschrijver, docent en adviseur. Wordt algemeen beschouwd als de belangrijkste kracht achter de schermen van de soap Goede tijden, slechte tijden en daarmee van de hele soaptraditie in Nederland. Haar definitie van soap hing lang aan de muur van de Aalsmeerse studio: ,,een naïef, door dialoog en beeld verteld verhaal, waarin reële personages het meest onwaarschijnlijke waarschijnlijk doen lijken'’.  Was vanaf het begin met haar vaste scenarioschrijver Rogier Proper betrokken bij Doctor Proctor Scripts, ‘de eerste Nederlandse scenariofabriek’. Ontwikkelde eveneens Goudkust (1996-2001) voor Endemol. Toen Joop van den Ende Madsen in 1990 vroeg om de Australische soap The Restless Years voor een Nederlands publiek te bewerken, was ze de ideale kandidaat om een door de smaakmakende gemeente geminacht genre prestige en inhoud te verschaffen. Madsen had een lange loopbaan in de filmwereld, sinds ze afstudeerde aan de Filmacademie, onder meer als vaste assistent-regisseur van Pim de la Parra en Wim Verstappen bij Scorpio Films en van Frans Weisz bij De inbreker (1972) en  Heb medelij, Jet! (1975), als regiedocent aan de Filmacademie en als bestuurder en adviseur van het Fonds voor de Nederlandse Film (het zogenaamde ‘kleine’  Filmfonds, dat kunstzinnige producties subsidieerde). Desondanks had ze altijd iets verongelijkts, alsof echt succes haar niet vergund was. Zelfs Madsens grootste wapenfeit, een Zilveren Beer in Berlijn voor de korte film Straf (1974), werd enigszins overschaduwd door beschuldigingen van plagiaat: het scenario van Rogier Proper over een meisje dat uit woede de viool van haar vader vernielt, zou gejat zijn van collega Marianna Dikker. Ook leek het de films van Madsen zelden gegeven om in de bioscoop te draaien. Het dichtst bij kwam nog Gekkenbriefje (1981) , een meer dan adequate  maar slechts marginaal gedistribueerde verfilming van Ger Verrips’ novelle Zorg dat je een gekkenbriefje krijgt, over weerbarstige dienstplichtigen tijdens de ‘politionele acties’.  Voorts regisseerde Madsen de korte film Verlies (1976),  de balletdocumentaire Uit eigen beweging (tevens productie; 1982), televisiebewerkingen van Vondels Adam in ballingschap  (met het Publiekstheater; 1984) en Goethes Faust (met De Appel; 1986) en de biografische tv-serie Wilhelmina (2001).

Had met Frans Rasker samen de productiemaatschappij Horizon Films, die naast Gekkenbriefje onder meer de speelfilms Blindgangers (debuut van Ate de Jong, 1977) en Een tip van de sluier (Frans Bromet, 1980) maakte, en de korte film De elektriseermachine van Wimshurst (Erik van Zuylen, 1978). Ook producent van De Anna (Van Zuylen, 1983) en Dorst (Willy Breebaart, 1988), alsmede de documentaire over editor Helen van Dongen Dubbelbeeld (Hans van Dongen, 1985) en de korte film Assefeest (Ramón Gieling, 1982). Speelde een rolletje in Rubia’s Jungle (De la Parra, 1970) en was te zien in de documentaires Allemaal film (aflevering van Hans Pool, 2007) en Parradox (In-soo Radstake, 2010). Als adviseur en scenariobegeleider betrokken bij speelfilms van Ben Sombogaart: De tweeling (2002), Bride Flight (2008), De storm (2009).

 

Bert Schneider

78, Los Angeles, 12 december, natuurlijke dood

 

Amerikaans producent. Stond aan de wieg van enkele films die Hollywood drastisch zouden veranderen, met name de low-budget tegencultuurklassieker Easy Rider (Dennis Hopper, 1969). Richtte met regisseur Bob Rafelson een productiemaatschappij op die aanvankelijk Raybert heette, maar na de komst van Steve Blauner omgedoopt werd in BBS (Bert, Bob & Steve). Schneider won een Oscar als producent van de invloedrijke Vietnamdocumentaire Hearts and Minds (Peter Davis, 1974). Eerste productie van Raybert was de tv-serie over een kunstmatige rockgroep The Monkees (1968) en de daarvan afgeleide speelfilm Head (Rafelson, 1968).

Na het immense succes van Easy Rider debuteerde BBS met Five Easy Pieces (Rafelson, 1970), gevolgd door Drive, He Said (regiedebuut van Jack Nicholson, 1971), A Safe Place (Henry Jaglom, 1971), The Last Picture Show (Peter Bogdanovich, 1971), de Chaplin-documentaire The Gentleman Tramp (Richard Patterson, 1976), Tracks (Jaglom, 1977) en Days of Heaven (Terrence Malick, 1978).

 

Alberto de Mendoza

88, Madrid, 12 december, ademhalingsproblemen

 

Argentijns acteur en danser, voluit Alberto Manuel Rodríguez Gallego González de Mendoza. Speelde als 7-jarige al in een gauchofilm. Had vooral een lange carrière met romantische, later veelal kleinere rollen in Europese films vanaf de jaren 60: Tú y yo somos tres (Rafael Gil, 1962), La reina del Chantecler (Gil, 1962), Chantaje a un torero (tegenover stierenvechter el Cordobés; Gil, 1963), La máscara de Scaramouche (Antonio Isasi-Ismendi, 1963), Una chica vasi formal/Ein fast anständiges Mädchen (Ladislao Vajda, 1963), L’arme à gauche (Claude Sautet, 1965),

L’homme de Marrakech (Jacques Deray, 1966), Volver a vivir (Mario Camus, 1968), The Desperate Ones/Más allá de las montañas (Alexander Ramati, 1968), Una sull’ altra/Perversion Story (Lucio Fulci, 1969), Il pistolero dell’ Ave Maria (Ferdinando Baldi, 1969), Una lucertola con la pelle di donna/Schizoid (Fulci, 1971). La folie des grandeurs (Gérard Oury, 1971), Horror Express (Eugenio Martin, 1972), Open Season (Peter Collinson, 1974), Ten Little Indians/Ein Unbekannter rechnet ab (Collinson, 1974), The House on Garibaldi Street (Collinson, 1979), Bossa Nova (Bruno Barreto, 2000) en als de opa in Tapas (José Corbacho en Manuel Cruz, 2005) en  La mala verdad (Miguel Angel Rocca, 2011)